weer open...
Twee monniken uit België en nog 5 andere, individuele gasten bevolken deze week De Spil. Er is op dinsdag, de eerste dag altijd wel een soort ritueel in De Spil. Deze keer moesten we eerst grondig schoonmaken. Een dag tevoren had ik het gras al gemaaid en een container groen geknipt. Want dat het weer niet 100 % is wil kennelijk niet zeggen dat er niets groeit. Voor mijn gevoel maak ik een behoorlijk burgerlijke tijd door, ook geestelij. Er gebeurt niet zoveel...., althans niet merkbaar. Ik merk dat het zo lang op vakantie zijn, ik was drie weken vrij, eigenlijk vrij lang voor mij is. Ik ga mijn laatste jaar in bij De Spil. En wat erg leuk is: er zijn meer dan 10 mensen die 1,2, of drie dagen per week willen geven aan De Spil om het werk verder inhoud en vorm te geven. Fantastisch toch?! Ondertussen gaan we een nieuw seizeon in. Met een mooi thema-programma en doordeweekse gasten. We kijken ernaar uit wat God ons zal gaan brengen, ook op het terrein van een nieuwe lokatie. Leeft u met ons mee?

Hartelijke groet,

Victor van Heusden

Op de mat

De Spil en de geplande activiteiten liggen, gedrukt op een mooie papiertje, weer op de mat. We hebben met alle medewerkers opnieuw een mooi programma samengesteld. Daarbij letten we op inhoud, variatie in het ‘soort’ aanbod. Ook kijken we of de betreffende retraite aan de drie kernvoorwaarden voldoet: identiteit, spiritualiteit en actie. Identiteit wijst ons op de mensen. Sluit het aan bij waar zij zijn, behoefte aan hebben? De tweede voorwaarde is dat het gaat over spiritualiteit, geloof. Is de geloofsinhoud aanvullend en aansluitend. Daagt het ons uit om God, Jezus te dienen en volgen? En de laatste derde gaat over de vraag of wie we zijn en wat we geloven ook kan worden omgezet in actie. Dat is belangrijk want anders blijft spiritualiteit boven ons hoofd hangen als iets wat wel mooi en voorbeeldig is, maar uiteindelijk toch niet beklijft in ons dagelijks leven. En dat leidt uiteindelijk tot niets of in ieder geval tot (te) weinig. Wij hebben immers vaak grote idealen. Ze hangen als het ware als een groot voorbeeld ergens in de lucht. Maar vanuit het Jodendom heb ik geleerd dat de praktijk op de eerste plaats staat. Die laat zien wie we zijn, hoe we leven en wat we dus geloven.

Een retraite is boeiend omdat deze drie elementen in een retraite hun plaats hebben. Ik hoop, en spreek namens alle medewerkers, dat we elkaar het komende seizoen weer zullen ontmoeten. Ik hoop dat je plezier zult beleven aan je vakantie om er na de zomer weer met nieuwe zin tegenaan te gaan.

Vrede en alle goeds (Franciscaanse vredewens)

Namen bestuur en medewerkers,

Victor van Heusden

In memoriam: Joke den Oudsten

Afgelopen 22 mei is Joke de Zwart – den Oudsten overleden. Joke was sinds 2005 bij het werk van De Spil betrokken. Liefdevol, betrokken, speels en deskundig. Het is moeilijk om van ‘onze Joke’ afscheid te moeten nemen. Joke heeft veel betekent binnen De Spil. We zijn haar en onze God enorm dankbaar voor de wijze waarop ze haar leven deelde, echt belangstelling toonde en steeds zelf volop in ontwikkeling bleef. Voor Hans en alle familie en vrienden volgt een moeilijk tijd. We willen hen dan ook opdragen aan Hem die onze troost is, die ook zei: Ik ben met je, tot aan het einde van de wereld.

Namens Stichting De Spil

Victor van Heusden, directeur

Vandaag heb op aanraden van Ronald van den Oever. ik een mooi boek aangeschaft: God zoekt de mens. geschreven door Abraham Joshua Heschel, een bekend Joods filosoof. het boek raakte me nu al.  Hij schrijft:  De godsdienst raakte niet in verval omdat hij weerlegd werd, maar omdat hij irrelevat, saai, benauwend en zouteloos werd. Wanneer geloof helemaal vervangen wordt door leer, aanbidding door rgels, liefde door gewoonte; wnneer de crisis van vandaag niet nder ogen wordt gezien door de luister van het verleden; wanneer geloof meer erfgoed is dan een levende fontein; wanneer geloof alleen maar spreekt namens het gezag en niet met de stem van het mededogen - dan wordt de boodschap zinloos.
er zijn dode en levende gedachten. Een dode gedachte is ooit vergeleken met een steen die je in de grond kunt planten. Er zal niets uit groeien. Een levende gedachte is als een zaadje. In het denkproces is een antwoord zonder een vraag levenloos. Het kan in de geest opkomen maar zal niet tot de ziel doordringen. Het kan deel worden van iemands kennis maar zal zich niet ontwikkelen tot iemands kracht. Christelijke spiritualiteit heeft als eigenschap dat ze onze vragen uiterst serieus neemt, die verhelderd en er mee leert te leven. In een open relatie tot onszelf, de wereld om ons heen en onze God.

normaal...

Heb jij het ook weleens dat je de dingen in het leven als als ontzettend normaal ervaar? Het zijn van die momenten dat je twijfelt of er wel voldoende prikkels bestaan om je enigszins voort te stuwen en keuzes te maken die buten het paadje gaan. Het zijn van die dagen, de komen nadat je een erg drukke en intensieve periode hebt gehad. Het lijkt wle of onze geest een saaie periode nodig heeft om na een drukke tijd weer in balans te kunnen komen. Deze week was er een een teamdag met woongroepbewoners. Acht mensen die 'even' stil wilden staan en nadenken over 'waar zijn we'? Zitten we waar we willen zitten en is dit de plek waar God ons nabij is. Zitten we elkaar, onszelf en Hem niet in de weg. En... hoe gaat onze weg verder? Privé en als woongroep. We hebben ook een ontvankelijkheidsoefening gehouden. Bij dat woord krijg je misschien een beetje jeuk. Maar het houdt in dat je, in tegenstelling to datt je altijd op je doel afgaat, het doel op jou laat afkomen. Als je wandelt ga je langzamer lopen totdat je jezelf meer bewust wordt van wat er op jou afkomt. Probeer maar eens. Een leuke oefening om je te helpen om meer opmerkzaam op de ander, de Ander en datgeen er om je heen gebeurt , te ervaren.

tot de volgende keer,

Victor van Heusden

Willibrordwandeling

Wandelen, stilvallen, je verwonderen. Over de schoonheid van de schepping, maar ook over het getuigenis van eeuwenoude kerkjes langs de route. De gastvrijheid ervaren van de kerken en kloosters langs de route die onze groep van 30 pelgrims graag zien komen. Die het avondgebed en het ochtendgebed met ons vieren, en ons weer op pad sturen. Het Willibrordpad, om precies te zijn.
We lopen vijf etappes van het Willibrordpad in de Lijdensweek 2012. Op Palmpasen zondag 1 april starten we met een samenkomst in Zwolle, en lopen dan in de volgende dagen via Elburg, Hierden, Bunschoten en Lage Vuursche naar Utrecht waar we op Goede Vrijdag aankomen. Een deel van de tocht gaat langs de oude Zuiderzeedijk waarlangs ooit Willibrord liep.
En waar zijn volgeling Liudger rond het jaar 800 een kerkje stichtte dat 1000 jaar dienst deed. Tot het werd verzwolgen bij een stormvloed. En waarvan de fundamenten er nog altijd liggen als getuigenis voor iedereen. We sluiten onze pelgrimstocht af met een viering in het centrum van Utrecht. En een foto van de pelgrims voor het grote standbeeld van Willibrord op het Janskerkhof in de binnenstad.
Als ik dit schrijf is de organisatie nog in volle gang. Als werkgroep die de tocht voorbereidt voelen we ons nu al enorm gezegend door het enthousiasme dat we tegenkomen. Bij de PKN in Elburg en Bunschoten, bij de broeders en zusters Norbertijnen in Hierden, bij de RK parochie in Zwolle. Prachtige reacties, grote openheid. Het belooft een bijzondere week te worden, deze eerste Willibrordpelgrimstocht.
Willibrord 2012. Be there! www.retraitecentrum.nl/willibrord